Van dóórgaan naar vertragen
De stilstand tijdens Corona dwong mij om ook tot stilstand te komen. En daar gebeurde iets bijzonders.
Ik ging wandelen en hoorde alleen natuurlijke geluiden om me heen. Door anders te leven, ontstond er ruimte. Ik kwam langzaam tot rust.
Achter mijn masker
In die rust zag ik helder hoe ik mezelf veilig hield. Ik stond ingesteld op sterk zijn en blijven, en voelde me verantwoordelijk voor alles en iedereen. Mijn gevoel en emoties hield ik onder controle, bang om overspoeld te raken.
Langzaam begon ik te begrijpen dat het altijd maar dóórgaan mij bij mezelf weghield. En daarmee ook bij anderen. Ik begon te ontspannen en voelde me weer tot leven komen.
Er was iets verschoven. Ik kon niet meer terug, maar vond de weg voor me ook spannend.