Van dóórgaan naar vertragen
De stilstand tijdens Corona dwong mij om zelf ook tot stilstand te komen. En daar gebeurde iets bijzonders. Ik ging wandelen en hoorde alleen natuurlijke geluiden om me heen. Door opeens heel anders te leven, ontstond er ruimte. Niets was meer hetzelfde. En dat deed me heel erg goed. Ik kwam langzaam tot rust.
Achter mijn masker
In de rust van die tijd zag ik helder hoe ik mezelf veilig hield. Ik stond ingesteld op sterk zijn en blijven, en voelde me verantwoordelijk voor alles en iedereen. Mijn gevoel en emoties hield ik graag onder controle, bang als ik was om overspoeld te raken. Ook dat het iets van mij zou vragen wat ik niet waar kon maken.
Ergens onderweg begon ik te begrijpen dat het altijd maar dóórgaan mij bij mezelf weghield. En daarmee ook bij anderen. Ik begon te ontspannen, voelde me weer tot leven komen.
Er was iets vanzelf verschoven. Ik kon niet meer terug, maar vond de weg voor me ook héél spannend.
Durven zakken
Wat gebeurt er als ik mezelf echt laat zien? In mijn manier van zijn. In hoe ik mijn eigen lied zing. Aanvankelijk voelde dat heel ongemakkelijk. Tegelijkertijd uitermate kwetsbaar. Alles wat leek op afwijzing, liet me automatisch reageren. Afweer beschermt, maar ontneemt ook. Langzaam, stap voor stap, begon ik me meer te openen.
De weg naar binnen
Tijdens de Lockdown ontdekte ik hoe fijn het was om helemaal mezelf te kunnen zijn. Ik hoefde even nergens aan te voldoen, en kon grotendeels in mijn eigen tempo leven. Sinds lange tijd voelde ik me ontspannen en vrij. Daardoor besefte ik hoe weinig tijd en aandacht ik eigenlijk voor mezelf had.
Ik werd me bewuster van mijn gevoelens. Toen ik niet meer naar kantoor kon, overviel me pure opluchting. De druk was eraf en dat gaf ruimte. Buiten langs de bollenvelden lopen, maakte me intens blij. Ik was meer aanwezig, vooral in mijn lijf. Dit was nieuw voor me. Onder de douche ontstond ineens het verlangen om mijn baan op te zeggen. Om mijn kostbare tijd te wijden aan wat werkelijk belangrijk is. Moedig volg ik nog meer mijn innerlijk weten. Het heeft me gebracht tot waar ik nu ben. Hier staat een dankbaar mens.
Van persoonlijke weg naar professioneel begeleiderschap
In mijn leven heb ik veel meegemaakt, waaronder verlies. Mezelf weten te hervinden heeft me teruggebracht bij wat er al was: wijs, speels en levenslustig. Ik heb ervaren dat het verleden, of wat je meemaakt, niet hoeft te bepalen wie je bent. Het mag er zijn, terwijl je leven in het hier en nu doorgaat.
Je bent welkom om jezelf te ontmoeten. Samen werken we aan een veilige basis in jezelf, waar jouw vertrouwen kan groeien.
Ben je benieuwd of dit bij je past?